facies totus universi

Στο βιβλίο Χίλια Επίπεδα ,  o G. Deleuze και F.Guattari αφιερώνουν ένα κεφάλαιο  στη visagéité ή καλύτερα στην αφηρημένη μηχανή της visagéité. Η μηχανή αυτή λειτουργεί με τον εξής τρόπο: το λευκό χαρτί (ή λευκός τοίχος) είναι το επίπεδο όπου εγγράφονται οι σημασίες και οι πλεονασμοί, η τρύπα είναι ο χώρος της υποκειμενοποιήσης στον οποίο κατοικούν η συνείδηση, τα πάθη και οι πλεονασμοί.

Το σύστημα λευκός τοίχος/ μαύρη τρύπα είναι το πρόσωπο. Το πρόσωπο είναι έτσι μια μηχανική υπόσταση,  καθώς συσχετίζεται με άλλα επίπεδα από εκείνα του ανθρώπινου σώματος. Το επίπεδο της σημασίας και το επίπεδο της υποκειμενοποίησης. Εγκαθιστά ένα σύστημα δυαδικής αναγνώρισης σε ένα πλέγμα κανονιστικό.

Θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα της τεχνολογικής διαμεσολάβησης, όπως ο κινηματογράφος διαθέτει ακριβώς μια λειτουργία λευκού τοίχου προβολής/μαύρης οπής (ιδιαίτερα στα κοντινά πλάνα, Cut Up) με τη διαχείριση του φωτός να παράγει δύο άξονες, κάνοντας το πρόσωπο να αντανακλά το φώς ή αντίθετα βυθίζοντάς το στο  σκοτάδι.

Το ζήτημα όμως μεταφέρεται πολύ πριν τον κινηματογράφο και συγκεκριμένα στο πρόσωπο του Χριστού που «εφηύρε την  προσωποποίηση ολόκληρου του σώματος και τη διέδωσε παντού» καθώς η αφηρημένη μηχανή της visagéité λειτουργεί ανεξάρτητα με το περιεχόμενο  σε μια δυαδική διάταξη: άντρας ή γυναίκα, ένα πλούσιος ή φτωχός, ένα χ ή ένα ψ. Παράλληλα η μηχανή δεν αρκείται στο πρόσωπο, όλο το σώμα μπορεί να γίνει πρόσωπο και με τον ίδιο τρόπο το πρόσωπο γίνεται τοπίο (landscape): facies totus universi.