Why cinema now?

Όταν κάποιος αγαπά την ζωή, τότε αυτός βρίσκεται στους δρόμους.

Εκεί συναντάει την τέχνη,εκεί τον έρωτα και τον θάνατο.

Όλα αυτά ενώ περνάς απέναντι.

L.B.

Πως να εκθέσετε σε Φεστιβάλ κατά Λούθερ Μπλίσσετ

Να, λίγο Μάης του 68', λίγο Καταστασιακή Διεθνής, βάλε λίγο Ντε Μπορ ρε παιδί μου

που είναι και της μόδας στα αριστερά εμιράτα, κάνε και προσωπάκια και σχεδιάκια

ανθρωπέ μου, είναι πιασάρικα ... Αρέσει στην Αμελί , αρέσει και στο Χίππι Φοιτητάριο, πόσο μάλλον στους ΜεταΜαοϊκούς και στο Μίκυ Μάους.

Short Story

Η ταινία In girum imus nocte et consumimur igni («Κάνουμε κύκλους μέσα στη νύχτα και αναλωνόμαστε από φωτιά») του 1978 ,ανοίγει με μια μακριά και θυμωμένη κριτική

ενάντια στο κοινό του κινηματογράφου." Δεν θα κάνω παραχωρήσεις στους θεατές αυτής της ταινίας " είναι η πρώτη πρόταση.

Ο Guy Debord αντιπαραθέτει αυτόν τον πρόλογο -ενάντια στο κοινό- στην τότε διαφημιστική καμπάνια του τότε υπουργού πολιτισμού: "Ό κόσμος που αγαπά την ζωή, πηγαίνει κινηματογράφο"

Ο "Luther Blissett" είναι ένα όνομα πολλαπλών χρήσεων, μια "ανοιχτή φήμη " που χρησιμοποιήθηκε και μοιράστηκε άτυπα από εκατοντάδες καλλιτέχνες και κοινωνικούς ακτιβιστές σε όλη την Ευρώπη ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού του 1994.

Για άγνωστους λόγους, το όνομα ήταν αρχικά δανεισμένο από έναν Βρετανό παίχτη ποδοσφαίρου του '80 Αφρο-Καραϊβικής καταγωγής.

Στην Ιταλία, μεταξύ 1994 και 1999, το Luther Blisset Project (ένα οργανωμένο δίκτυο εντός της ανοικτής κοινότητας, που μοιραζόταν τη "Luther Blisset" ταυτότητα) έγινε ένα δημοφιλές λαϊκό φαινόμενο, κατορθώνοντας να δημιουργήσει ένα μύθο, τη φήμη ενός λαϊκού ήρωα.

Αυτός ο Ρομπέν των Δασών της πληροφορικής εποχής έκανε στόχο του έναν ανταρτοπόλεμο στην πολιτιστική βιομηχανία, με ανορθόδοξες μοναχικές εκστρατείες για θύματα της λογοκρισίας και της καταπίεσης και -πάνω απ'όλα-

παίζοντας τις έντεχνες απάτες στα Μ.Μ.Ε. ως μια μορφή τέχνης, πάντα αναλαμβάνοντας ευθύνη και εξηγώντας το"ρήγμα" που χρησιμοποίησαν για να φυτέψουν μια ψεύτικη ιστορία.

Ο Blisset υπήρξε δραστήριος και σε άλλες χώρες ιδιαίτερα στην Ισπανία και την Γερμανία.

Το Δεκέμβριο του 1999 σημειώνει το τέλος του πενταετούς L.B. Project. Όλοι οι "βετεράνοι" πραγματοποίησαν ένα συμβολικό seppuku ( τελετουργική αυτοκτονία των samurai).

Το τέλος του L.B.P. δεν σήμανε και το τέλος του ονόματος, το οποίο συνεχίζει να αναδύεται στο πολιτιστικό διάλογο και είναι ακόμη δημοφιλές ψευδώνυμο στο δίκτυο.

Επίλογος

Η απάντηση στην ερώτηση που έθεσε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν θα μπορούσε παρά

να δηλώσει το ανεπίκαιρο της ερώτησης , τάχα ότι πρέπει κάθε φορά επανεφεύρει τον εαυτό του, όπως είναι το να βάλεις μια πενηνταριά καλοτεχνίτες να προβληματιστούν για το πως θα βρούνε τα φράγκα να πάνε Θεσσαλονίκη , για να διαφημίσουν δωρεάν ένα φεστιβάλ σε κρίση, διότι κανείς δεν έχει διάθεση να ερωτηθεί αν οι παραγωγοί τέχνης θα πρέπει να ζήσουν και αυτοί.Γιατί Σινεμά τώρα, αφού:

Όποιος αγαπά την ζωή είναι στους δρόμους.