Kαλοκαιράκι

Tον είδα να στέκεται στη γωνία με το στέρνο στραμμένο ψηλά. Φαινόταν σα να ήταν σε εγρήγορση, μα με μια δεύτερη ματιά καταλάβαινε κανείς πολύ εύκολα, ακόμα κι αν δεν τον κοιτούσε με την ένταση που τον κοιτούσα εγώ, ότι ονειροπολούσε. Απολάμβανε τη κίνηση των υγρών μέσα στο σώμα του. Την κύστη του που φούσκωνε, το σάλιο του που κατάπινε αργά σε δυό δόσεις, αφού πρώτα το είχε αφήσει να ξεχειλήσει στο στόμα του, και τον ιδρώτα που τον έλουζε με ευχαρίστηση η οποία στη συνέχεια μεγάλωνε τόσο ώστε να μπορεί να παρατηρεί με ακρίβεια πόσος από αυτόν τον ζεστό ιδρώτα απορροφόταν από τη χακί στολή του και πόσος περίσσευε στάζοντας στην άσφαλτο ακριβώς γύρω από τις μπότες του, περικυκλώνοντάς τον και γαργαλώντας τη μύτη του.

Ο ένας γοφός του στεκόταν πιο ψηλά από τον άλλο και το δεξί του χέρι ακουμπούσε τόσο απαλά στο όπλο του που θα νόμιζε κανείς ότι το χαϊδεύει. Κάθε φορά που ένα σιδεράκι άρχιζε να τον ενοχλεί, ενω στην αρχή ούτε που το είχε αντιληφθεί, άλλαζε λίγο τη θέση του χεριού του πάνω στο όπλο και ξαφνικά η αλήθεια της ύπαρξής του αποτυπονώταν στη στάμπα του ιδρώτα που άφηνε πίσω της αυτή η μικρή κίνηση. Μια αλήθεια που θα μπορούσε να τη δει σε όλη της τη λάμψη μόνο κάποιος εξίσου καλοξυρισμένος νεαρός άνδρας, τρίβωντας το κάτω μέρος των ρουθουνιών του σε όλο το μήκος της υγρής στάμπας ακριβώς τη στιγμή που αυτή θα άρχιζε να εξατμίζεται.

Η λεία επιδερμίδα του είχε ανάγκη από κάποιο φιλικό χάδι ή σφούγγισμα με δροσερό νερό. Ο καυτός ήλιος άρχιζε να τον ζαλίζει. Στο χωρίο του δεν ήταν έτσι. Κάθε φορά που επέστρεφε από την σκλήρη δουλειά στον αγρό, η μητέρα του έβαζε το φαγητό να ζεσταθεί και πήγαιναν στο μπάνιο. Εκέι του ζητούσε με αυστηρό ύφος να γδυθεί και μετά τον επισταμένο έλεγχο που έκανε σχετικά με την ανάπτυξη της τριχοφυίας του, χωρίς να παραλείπει κάθε φορά να κάνει μια αυστηρή προειδοποιήση για την περίπτωση που στο μέλλον θα τον έβρισκε απεριποίητο, τον έπλενε. Τον έπλενε ακουμπώντας κάθε κύτταρο της επιδερμίδας του από την κορφή μέχρι τα νύχια και ήταν τόσο άπληστη, που δεν επέτρεπε στον εαυτό της να αρκεστεί στα “φθαρμένα” -όπως τα έλεγε- κύτταρα του δέρματος, αλλά κάθε φορά με το ίδιο πάθος έχωνε τουλάχιστον δύο δάχτυλά της μέσα του και προσπαθούσε να τα βάλει όλο και πιο βαθιά για να μπορέσει να φτάσει σε νέο, άθικτο δέρμα. Μια συνεχόμενη νίκη. Συχνά αυτή η διαδικασία την οδηγούσε στα περιττώματά του. Τότε τον διέταζε να χέσει στο χέρι της και γι αυτήν το στοίχημα της ηδονής ήταν τόσο μεγάλο που πολλές φορές χρησιμοποιούσε και το άλλο της χέρι, αυτό με το οποίο μέχρι τότε τον αυνάνιζε, κάτι το οποίο αναγκαστικά διέκοπτε, και έτσι, όχι για να τον βοηθήσει, αλλά για να αποκτήσει μια αύρα πρωταγωνιστή στη διαδικασία, διέστελλε τον πρωκτό του και με τα δυό της χέρια. Ήταν το μεγάλο της άγχος ότι κάποτε θα τον χάσει και όχι η διεστραμμένη ηδονή της κοπρολαγνείας, όπως, με αφέλεια θα μπορούσε να συμπεράνει κάποιος βιαστικός ηδονοβλεψίας, αυτό που την έσπρωχνε την επόμενη στιγμή της πλήρους εκκένωσης του εντέρου του, με τα λερωμένα χέρια της να αρπάζει το πέος του, που ήταν ακόμα σε πλήρη στύση και να συνεχίζει να το αυνανίζει μέχρι την δημιουργία ενός μείγματος σπέρματος και σκατού πάνω τους-κάτι που δεν αργούσε καθόλου να συμβεί. Γι αυτήν ήταν ένας χυλός από δικά του, ζεστά κύτταρα, και ακριβώς αυτή η θεώρηση, έκανε τη διαδικασία του μπάνιου να μην γίνεται καθόλου πληκτική παρά την επανάληψή της σχεδόν κάθε μέρα.

Μετά πήγαιναν για φαγητό. Από τότε που έφυγε από το σπίτι, κάθε μέρα νοσταλγεί αυτό το φαγητό και η νοσταλγία αυτή τον χτυπά σαν κεραυνός μετά το τέλος της βάρδιάς του, ακριβώς τη στιγμή που λύνει τις βαρίες δερμάτινες μπότες του, ενώ κάθεται δίπλα στους συναδέλφους του. Μια φορά ένας από αυτούς, τον διέταξε να γονατίσει και να του λύσει τις μπότες. Δεν αρνήθηκε.