αστραπή

Ο μάτι που με κοιτάς, δεν νιώθεις
παράξενα το μεταβλητό: πράσινο το
μόβ, χλωρό και πορφυρό;


ως πότε δεν θα βρίσκω σε εσένα
τον πραγματικά υπέυθηνο
για την φ(Χ);


αυτό που είμαι (και φαίνωμαι)
για αυτό για κάθε.χ{ που είναι
χλωρό πράσινο και μόβ πορφυρό};